۲۴/شهریور/۱۳۹۲

«بنام و شرمنده کن، بنام و سرافکنده کن»

مراسم بازماندگان اعدام‌های دهه ۶۰ در کنار سخنرانی، خاطره هم داشت. خاطره سیاوش محمودی از بازماندگان اعدام‌های دهه ۶۰ که در میانه برنامه پس از ۲۵ سال متوجه شد با برادر عصمت طالبی دیگر سخنران برنامه هم بند بوده و او را می‌شناخته. روی سن سالن برگزاری نمایشگاه برخی از کارهای دستی اکبر شالگونی و وحید صمدی از بازماندگان اعدام‌های سال ۶۷ به نمایش درآمده بود.

در این برنامه گلرخ جهانگیری، آوازهایی با الهام از سرودهایی زندان خواند و مجری مراسم از مادران خاوران گفت و اینکه در سال گذشته سه تن از این مادران در گذشته‌اند. مادر جانباختگان معینی، سرحدی و رودگریان.

شادی صدر سخنرانی خود را با اشاره به شعار «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم» شروع کرد و با یادآوری شعار «می‌بخشیم و فراموش نمی‌کنیم» گفت: ما هنوز به مرحله‌ای نرسیده‌ایم که به شعار بخشش یا عدم بخشش پاسخ دهیم. خیلی سؤال‌های پیشینی داریم که هنوز به آنها جوابی نداده‌ایم و باید جواب دهیم.

وی با اشاره به تجربه دیگر کشورها گفت: یکی از تجربه‌ها به خصوص در حالتی که رژیم‌های استبدادی همچنان مستقر هستند تجربه‌ای است که ترجمه فارسی آن را می‌توان گفت «نامیده کردن و سرافکنده کردن» و یا «نامیده کردن و شرمنده کردن». همین شاید یک نوع پاسخگو کردن باشد. همین که نام شکنجه‌گران و بازجویان را صدا کنی و در چارچوب مویه‌های یک مادر بگویی آن کسی که با پوتین به صورت فرزندم زد، اکنون رئیس فلان اداره است. این اقدام جامعه امروز را در مقابل این سؤال قرار می‌دهد که چند نفر از افرادی که در ظاهر آدم‌های معتبری هستند و به نظر نمی‌رسد که در ۳۰ سال پیش شکنجه‌گر بوده باشند با یک گذشته تاریک در بین ما زندگی می‌کنند.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////

موضوعات مرتبط

نامه مشترک ۴۲ سازمان مدافع حقوق بشر؛ ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران را تمدید کنید

خبرگزاری هرانا – ۴۲ سازمان مدافع حقوق بشر از جمله مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران با انتشار بیانیه ای مشترک از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد خواستند که در نشست پیش روی این شورا به نفع قطعنامه تمدید ماموریت گزارشگر ویژه ایران رای دهند. در این بیانیه بر نقش کلیدی گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران در بازتاب صدای قربانیان نقض حقوق بشر در ایران و رساندن آن به جامعه بین‌المللی تاکید شده است. همچنین به سرپیچی های متعدد ایران در مورد رعایت حقوق شهروندان به ویژه نقض آزادی های بنیادین مانند آزادی بیان و آزادی تجمعات و همچنین اعدام کودک-مجرمان پرداخته شده است.