بررسی موضاعات سیاسی-اجتماعی ایران وب سایت انجمن انار
In this article, Hamed Sepehri examines how Qatar, despite its small population and limited geographic size, has succeeded in projecting an influence far beyond its material scale—an influence that is both disproportionate and deeply controversial within Middle Eastern politics and global affairs.
For more than four decades, the Islamic Republic in Iran has ruled through repression, ideological extremism, and systematic violence against its own people. In recent nationwide uprisings, tens of thousands of Iranians have been killed, imprisoned, or permanently scarred by a regime that views civil resistance not as dissent, but as an existential threat to be crushed.
در فضای سیاسی امروز ایران، یکی از بحثهای پرچالش، عنوانبندی و جایگاه حقوقی رضا شاه دوم است. برخی او را«شاهزاده» میخوانند، درحالیکه از دیدگاه حقوقی و تاریخی این عنوان غلط و غیر قانونی است. «شاهزاده» یک عنوان تشریفاتی است، نه سیاسی.
For the past several years, Western societies have witnessed relentless anti-Israel campaigns across universities, media outlets, cultural institutions, and public squares—from the United States and Canada to Europe and Australia. These campaigns were not merely critical of Israeli policy; they demonized Jews collectively, revived classic antisemitic tropes, and portrayed violence, explicitly or implicitly, as justified “resistance.”
در این مقاله، تلاش میکنم تا تحلیلی درباره نقش مالکیت خصوصی در اقتصاد، جامعه و فرهنگ و ضرورت نسل جدیدی از تفکر سرمایهداری در ایران آینده ارایه کنم.
در شرایطی که ساختار حزبی عراق هنوز رنگوبوی تثبیتشده ندارد، فساد، مداخلات فرامنطقهای، هویت فرقهای و قومی، و ضعف پشتوانه تئوریک احزاب، همه نشان میدهند که این انتخابات نه الزاماً نقطهی عطف دموکراسی بلکه چرخهای از همان سیاستهای فرسوده است.
ایران، سرزمینی با تنوعی غنی از زبانها، فرهنگها و آیینهاست؛ اما همین تنوع، اگر در بستر قانون و هویت ملی مدیریت نشود، میتواند به ابزار تفرقه بدل شود. در قرن بیستویکم، یکی از بزرگترین تهدیدهای اجتماعی برای ایران، نه فقر اقتصادی یا فشار خارجی، بلکه قومگرایی سیاسی است؛ پدیدهای که بهنام «حق قومیت»، عملاً بنیان ملت را میفرساید.
در آن سالها، ایران در آستانهی صنعتی شدن کامل بود؛ کشوری با رشد اقتصادی شتابان، دولت تکنوکرات و سکولار، جامعهای با آزادیهای اجتماعی گسترده، و مردمانی که پاسپورتشان در جهان اعتبار داشت.
در آن دوران، آرمان ایرانیان «پیشرفت» بود، نه بقا. «زندگی بهتر» هدف ملی بود، نه رؤیای ممنوع.
در میان تمام بیماریهای فکری و روانی که جامعه ایران طی نیمقرن گذشته گرفتار آن شده، هیستری پهلویستیزی از همه مزمنتر و لاعلاجتر است. این بیماری نه از جنس نقد منصفانه و عقلانی، بلکه از سنخ کینهورزی بیمارگونه و نفرتِ نهادینهشده در ذهن نسلی است که نه از تاریخ میداند، نه از منطق تحلیل برخوردار است.
توسعه ایران پساجمهوری اسلامی بدون سرمایه خارجی ممکن نیست، و سرمایه بدون اعتماد شکل نمیگیرد. تنها بازگشت پادشاهی پهلوی است که میتواند این اعتماد را بهسرعت احیا کند. هر الگوی دیگری، چه جمهوری سکولار تازهتأسیس و چه حکومتهای ایدئولوژیک مدرننما، سالها زمان و هزینه خواهد برد و در این فاصله، ایران بیش از پیش از قافله توسعه عقب خواهد ماند.