بررسی موضاعات سیاسی-اجتماعی ایران وب سایت انجمن انار
روایتهایی که از ساواک، دیوی مخوف و خونخوار در برابر آزادیخواهان ساخته بود و در تمام این سالها همچون اهرمی برای تقبیح، محکوم و منکوب کردن طرفداران پادشاهی پهلوی و شاهنشاه آریامهر فقید بهکار میرفت؛ و مهمترین ابزار برای حقانیتزدایی از پهلوی و حکومت ملی ایران بود.
در این میان، بهرهگیری از چهرههای رسانهای، نیروهای وابسته، فعالان فاندی و باندی، ملیگرایان مصنوعی و قاسمشهریها، دلواپسان دروغین تمامیت ارضی که از حضور وحوش حشد الشعبی یا فاطمیون نگرانی ندارند، زیرساختگرایان و شبکههایی که طی دههها با منابع مالی حکومت در داخل و خارج شکل گرفتهاند، بخشی از تلاش برای بازتولید این روایت است که مردم فاقد عاملیتاند و امکان تغییر واقعی وجود ندارد.
عمر جمهوری اسلامی به پایان رسیده است، نه حقانیت نزد ملت ایران دارد و نه متحد واقعی در عرصه بینالملل. اما آنچه در این یادداشت قصد تاکید دارم و باید به آن توجه کرد، واکنش اقتصاد چین به اتفاقات در حال تکمیل در منطقه خاورمیانه و مخصوصا مداخله نظامی آمریکا-اسراییل و محاصره تنگه هرمز است.
In this article, Hamed Sepehri examines how Qatar, despite its small population and limited geographic size, has succeeded in projecting an influence far beyond its material scale—an influence that is both disproportionate and deeply controversial within Middle Eastern politics and global affairs.
For more than four decades, the Islamic Republic in Iran has ruled through repression, ideological extremism, and systematic violence against its own people. In recent nationwide uprisings, tens of thousands of Iranians have been killed, imprisoned, or permanently scarred by a regime that views civil resistance not as dissent, but as an existential threat to be crushed.
در فضای سیاسی امروز ایران، یکی از بحثهای پرچالش، عنوانبندی و جایگاه حقوقی رضا شاه دوم است. برخی او را«شاهزاده» میخوانند، درحالیکه از دیدگاه حقوقی و تاریخی این عنوان غلط و غیر قانونی است. «شاهزاده» یک عنوان تشریفاتی است، نه سیاسی.
For the past several years, Western societies have witnessed relentless anti-Israel campaigns across universities, media outlets, cultural institutions, and public squares—from the United States and Canada to Europe and Australia. These campaigns were not merely critical of Israeli policy; they demonized Jews collectively, revived classic antisemitic tropes, and portrayed violence, explicitly or implicitly, as justified “resistance.”
در این مقاله، تلاش میکنم تا تحلیلی درباره نقش مالکیت خصوصی در اقتصاد، جامعه و فرهنگ و ضرورت نسل جدیدی از تفکر سرمایهداری در ایران آینده ارایه کنم.
در شرایطی که ساختار حزبی عراق هنوز رنگوبوی تثبیتشده ندارد، فساد، مداخلات فرامنطقهای، هویت فرقهای و قومی، و ضعف پشتوانه تئوریک احزاب، همه نشان میدهند که این انتخابات نه الزاماً نقطهی عطف دموکراسی بلکه چرخهای از همان سیاستهای فرسوده است.
ایران، سرزمینی با تنوعی غنی از زبانها، فرهنگها و آیینهاست؛ اما همین تنوع، اگر در بستر قانون و هویت ملی مدیریت نشود، میتواند به ابزار تفرقه بدل شود. در قرن بیستویکم، یکی از بزرگترین تهدیدهای اجتماعی برای ایران، نه فقر اقتصادی یا فشار خارجی، بلکه قومگرایی سیاسی است؛ پدیدهای که بهنام «حق قومیت»، عملاً بنیان ملت را میفرساید.