بررسی موضاعات سیاسی-اجتماعی ایران وب سایت انجمن انار
عمر جمهوری اسلامی به پایان رسیده است، نه حقانیت نزد ملت ایران دارد و نه متحد واقعی در عرصه بینالملل. اما آنچه در این یادداشت قصد تاکید دارم و باید به آن توجه کرد، واکنش اقتصاد چین به اتفاقات در حال تکمیل در منطقه خاورمیانه و مخصوصا مداخله نظامی آمریکا-اسراییل و محاصره تنگه هرمز است.
For more than four decades, the Islamic Republic in Iran has ruled through repression, ideological extremism, and systematic violence against its own people. In recent nationwide uprisings, tens of thousands of Iranians have been killed, imprisoned, or permanently scarred by a regime that views civil resistance not as dissent, but as an existential threat to be crushed.
در فضای سیاسی امروز ایران، یکی از بحثهای پرچالش، عنوانبندی و جایگاه حقوقی رضا شاه دوم است. برخی او را«شاهزاده» میخوانند، درحالیکه از دیدگاه حقوقی و تاریخی این عنوان غلط و غیر قانونی است. «شاهزاده» یک عنوان تشریفاتی است، نه سیاسی.
در آن سالها، ایران در آستانهی صنعتی شدن کامل بود؛ کشوری با رشد اقتصادی شتابان، دولت تکنوکرات و سکولار، جامعهای با آزادیهای اجتماعی گسترده، و مردمانی که پاسپورتشان در جهان اعتبار داشت.
در آن دوران، آرمان ایرانیان «پیشرفت» بود، نه بقا. «زندگی بهتر» هدف ملی بود، نه رؤیای ممنوع.
در میان تمام بیماریهای فکری و روانی که جامعه ایران طی نیمقرن گذشته گرفتار آن شده، هیستری پهلویستیزی از همه مزمنتر و لاعلاجتر است. این بیماری نه از جنس نقد منصفانه و عقلانی، بلکه از سنخ کینهورزی بیمارگونه و نفرتِ نهادینهشده در ذهن نسلی است که نه از تاریخ میداند، نه از منطق تحلیل برخوردار است.
توسعه ایران پساجمهوری اسلامی بدون سرمایه خارجی ممکن نیست، و سرمایه بدون اعتماد شکل نمیگیرد. تنها بازگشت پادشاهی پهلوی است که میتواند این اعتماد را بهسرعت احیا کند. هر الگوی دیگری، چه جمهوری سکولار تازهتأسیس و چه حکومتهای ایدئولوژیک مدرننما، سالها زمان و هزینه خواهد برد و در این فاصله، ایران بیش از پیش از قافله توسعه عقب خواهد ماند.
“In his latest op-ed, Hamed Sepehri argues that the United States faces both a moral duty and a strategic opportunity in supporting Iranians’ struggle to end the Islamic Republic. Drawing on Iran’s unique history, social fabric, and the vision of Crown Prince Reza Pahlavi, he makes the case for why a democratic transition in Iran could reshape the Middle East and strengthen U.S. interests worldwide.”
جمهوری اسلامی امروز در نقطهای ایستاده که هیچ راه میانهای برایش باقی نمانده است. سیاست «نه جنگ، نه مذاکره» که رهبران نظام طی سالها بر آن اصرار ورزیدند، عملاً شکست خورده و کارآیی خود را از دست داده است. انبوهی از دادههای غلط، تحلیلهای خیالی و امید بستن به شکافهای مقطعی در سیاست غرب، جمهوری اسلامی را به اینجا رسانده است: مواجهه با جنگی محدود که در همان ۴۸ ساعت نخست ضربههای سنگین و غیرقابل جبرانی دریافت کرد.
سرکوب و کنارزدن این طیف وفادار، بیتردید جریان تغییر از یک حکومت بیگانه، مرتجع و ضدملی به یک حکومت آزموده و ملی را متوقف خواهد کرد. خاموش کردن صدای طرفداران پادشاهی، به هر بهانهای، خطر اختلال در اقتدار رهبر آلترناتیو واقعی جمهوری اسلامی را در پی دارد و میتواند در دوره گذار، زمینهساز مشکلات جدی شود. اقتدار سیاسی و نفوذ رضا پهلوی، تنها بر شخصیت قابل اعتماد او تکیه ندارد، بلکه بر سرمایه اجتماعی گستردهای استوار است که حتی گروههای جمهوریخواه را به تمکین و همکاری واداشته است.
در دفترچه مرحله اضطراری و در بخش دوم آن “پس از سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی” در بند “الف” آن عنوان شده است که نهاد خیزش ملی نقش قوه مقننه را در دوران گذار به عهده خواهد داشت.
از نظر حقوق اساسی، “نهاد خیزش ملی” به جز شخص “پادشاه” صلاحیت قانونگذاری ندارد مگر اینکه همگی از جانب افراد مردم در یک انتخابات آزاد و مردم سالار انتخاب شده و منتخب ملت باشند.