بررسی موضاعات سیاسی-اجتماعی ایران وب سایت انجمن انار
“In his latest op-ed, Hamed Sepehri argues that the United States faces both a moral duty and a strategic opportunity in supporting Iranians’ struggle to end the Islamic Republic. Drawing on Iran’s unique history, social fabric, and the vision of Crown Prince Reza Pahlavi, he makes the case for why a democratic transition in Iran could reshape the Middle East and strengthen U.S. interests worldwide.”
هدف ایدئولوژی چپ تغییر ساختار اجتماعی است تا از دل آن نظمی تازه بر پایه «حقوق جمعی» و نه «حقوق فردی» حاکم شود. در این مسیر، از فاصله گرفتن جوامع از مذهب و تضعیف کلیسا بهعنوان متولی امور اخلاقی در جامعه از جمله خانواده، بیشترین بهره را بردهاند.
داریوش همایون،اندیشمند برجسته، در جملهای ماندگار تصویری روشن از وضعیت تاریخی ایران ترسیم کرده است:
«ایران در گرهگاه سه جهان عقبافتاده و گرفتار واقع است: جهان سوم، جهان خاورمیانه و جهان اسلام ولی به هیچکدام از آنها تعلق ندارد و باید خود را بر این جغرافیای عقبمانده سیاسی تحمیل کند.»
یکی از کارآمدترین ترفندهای جمهوری اسلامی برای تداوم حیات خود، عادیسازی شر از طریق فضای مجازی و پروپاگاندای سازمانیافته است. این نظام با بهکارگیری بازوهای تبلیغاتی در داخل و خارج، همواره میکوشد تا سطح انتظارات جامعه را پایین بیاورد و جنایت و ناکارآمدی ساختاری خود را به صورت «مشکلاتی عادی» جلوه دهد.
جمهوری اسلامی امروز در نقطهای ایستاده که هیچ راه میانهای برایش باقی نمانده است. سیاست «نه جنگ، نه مذاکره» که رهبران نظام طی سالها بر آن اصرار ورزیدند، عملاً شکست خورده و کارآیی خود را از دست داده است. انبوهی از دادههای غلط، تحلیلهای خیالی و امید بستن به شکافهای مقطعی در سیاست غرب، جمهوری اسلامی را به اینجا رسانده است: مواجهه با جنگی محدود که در همان ۴۸ ساعت نخست ضربههای سنگین و غیرقابل جبرانی دریافت کرد.
سرکوب و کنارزدن این طیف وفادار، بیتردید جریان تغییر از یک حکومت بیگانه، مرتجع و ضدملی به یک حکومت آزموده و ملی را متوقف خواهد کرد. خاموش کردن صدای طرفداران پادشاهی، به هر بهانهای، خطر اختلال در اقتدار رهبر آلترناتیو واقعی جمهوری اسلامی را در پی دارد و میتواند در دوره گذار، زمینهساز مشکلات جدی شود. اقتدار سیاسی و نفوذ رضا پهلوی، تنها بر شخصیت قابل اعتماد او تکیه ندارد، بلکه بر سرمایه اجتماعی گستردهای استوار است که حتی گروههای جمهوریخواه را به تمکین و همکاری واداشته است.
نشست مونیخ بازتابی از کل جامعه امروز ایران بود و از همین رو در دلها نشست. بسیاری با شنیدن سخنان آسیبدیدگان اعتراضات، خانوادههای دادخواه و عزیزان جاویدنام، یا با دیدن کلیپهای ویدئویی، اشک ریختند و از دل این اندوه و حسرت، امید و عزمی تازه برای مبارزه و پیروزی بر حکومتی که ایران عزیز را به فقر و خواری کشانده، پدید آورد.
بیانیه اخیر میرحسین موسوی، با تاکید بر برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس موسسان، یکی از همین تلاشهاست. بیآنکه سازوکار اجرایی، نهاد برگزارکننده یا ناظر بر این فرآیند مشخص شود، این بیانیه راهی برای بازگشت اصلاحطلبان به عرصه قدرت پس از فروپاشی جمهوری اسلامی میگشاید در حالیکه همینک با دولت پزشکیان در دل جمهوری اسلامی، بر سفر انقلاب حضور دارند.
بدینسان، قشر خاکستری سالها در ورطه تعلیق و تردید معلق ماند؛ نه در راه انتخاب آلترناتیو واقعی قدم گذاشت، نه کاملاً تسلیم بیعملی شد. این تعادل شکننده، همچون مردابی، جنبش پس گرفتن ایران را زمینگیر کرده و جامعه را در سرگردانی فرو برد.
جامعه ایران، با وجود نارضایتی گسترده از شرایط اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، در برابر حکومتی که میتوان آن را با مفهوم «پاتوکراسی» آندری لوباچفسکی تحلیل کرد، گرفتار انفعال عمومی شده است. پاتوکراسی، بهعنوان سیستمی که در آن اقلیتی با ویژگیهای روانپریشانه قدرت را در دست دارند، نه تنها ساختارهای اجتماعی را تضعیف میکند، بلکه بر روان جمعی جامعه نیز تاثیر میگذارد.